เคียงบ่า..เคียงไหล่..

เคียงบ่าเคียงไหล่ลูกน้องมหาเศรษฐี ชินโสภณพนิช ผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพเคยกล่าวว่า“ต้องทำงานด้วยหลักความซื่อสัตย์ ขยัน อดทนและกตัญญูรู้คุณคน โดยเฉพาะกับลูกน้อง ต้องดูแลเขาให้ดีทั้งในยามสุขและทุกข์ เพราะถ้าไม่มีเขา เราก็อยู่ไม่ได้”ในโลกธุรกิจ เงินทุนไม่สำคัญเท่าคนองค์กรที่ประสบความสำเร็จล้วนเกิดจากการรู้จักใช้และดูแลทรัพยากรบุคคลพูดง่ายๆ คือนอกจากจะต้องใช้คนให้ถูกงานแล้วยังต้อง ‘แฟร์’ กับลูกน้องไม่ใช่ได้ดีแล้วลืมคุณคนที่ช่วยเราให้โตขึ้นมาได้

น่าเสียดายที่องค์กรจำนวนมากไม่เคยสนใจสวัสดิการของพนักงานมองลูกน้องเป็น ‘ลูกจ้าง’ มากกว่า ‘หุ้นส่วน’ผลก็คือหาความซื่อสัตย์ต่อองค์กรยากขึ้นทุกทีหนีได้เมื่อไรก็หนีเมื่อนั้น เจ้านายบางคนเอ่ยทันทีที่ได้ยินว่าลูกน้องโทรศัพท์มาลาป่วยว่า“ทำไมคุณป่วยบ่อยนักวะ” หรือ “คุณป่วยการเมืองแน่ๆ เลย” หรือ “รู้ไหม คุณไม่มาบริษัทเสียหายหลายแสน”ลูกน้องที่ป่วยทางกายจริงได้ยินเข้า ก็คงเกิดอาการป่วยทางใจ ไปด้วย แต่หากเจ้านายบอกว่า“ไม่เป็นไร ไม่สบายก็นอนพักนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องงานพักผ่อนให้เต็มที่ เอาใจช่วยนะ”อย่างนี้ถึงลูกน้องจะแกล้งป่วย ก็คงอาย เลิกนิสัยหนีงานแบบนี้...

ในโลกของ หมากรุก นักเล่นหมากรุกที่เก่งไม่ได้วัดกันที่ชัยชนะแต่ที่วิธีการเล่นผู้ชนะที่ตอนท้ายเหลือแต่ตัวเองยืนโด่เด่หัวเดียวกระเทียมลีบจัดว่าเก่งก็จริงแต่ผู้ชนะที่ตอนท้ายเกมเหลือไพร่พลขุนทหารรายล้อมตัวเองถือว่า เยี่ยมกว่าทั้งนี้เพราะชีวิตของเบี้ยแต่ละตัวสำคัญไม่แพ้ชีวิตของม้า หรือขุนศึกไม่มีลูกน้องก็ไม่มีเจ้านาย ทุกองค์กรเป็นการรวมกันขององค์ประกอบย่อยฟันเฟืองแต่ละชิ้นมีความสำคัญความเข้าใจนี้เป็นคุณสมบัติแรกของคนที่เป็นเจ้านายน่าเสียดายที่ไม่ใช่เจ้านายทุกคนยอมรับ เพราะเจ้านายในโลกนี้มีสองแบบ :

Boss กับ Leader Leader เป็น Boss ก็จริง แต่ Boss อาจไม่มีคุณสมบัติเป็น LeaderBoss สั่งแต่ไม่สอนลูกน้อง Leader สั่งและสอนลูกน้องBoss สร้างความกลัว Leader สร้างความเชื่อมั่นBoss ใช้แต่ ‘พระเดช’ อย่างเดียว Leader ใช้ ‘พระเดช’ และ ‘พระคุณ’Boss รู้หมดทุกอย่าง Leader ยอมรับว่าตัวเองไม่รู้หมด ประธานาธิบดีเคนเนดี้เตรียมสุนทรพจน์ที่จะกล่าวในเมืองดัลลัสในวันที่เขาถูกลอบสังหารว่า“ความเป็นผู้นำและการเรียนรู้เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อกันและกัน”

ลี ไอเอคอคคา ซีอีโอแห่งบริษัทไครสเลอร์ผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงในโลกธุรกิจกล่าวว่า“หลักการบริหารไม่มีอะไรมากไปกว่าการกระตุ้นให้กำลังใจคนอื่น”
ลูกน้องจะทำงานแบบ “สู้ตายค่ะ”ก็ต่อเมื่อเจ้านายยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ไม่ใช่สั่งงานอย่างเดียว
จนลูกน้องแอบชมลับหลังว่า“เจ้านายของเรานี้ดีนะ - ดีแต่สั่ง”
การบริหารในยุคใหม่จึงนิยมเป็นแบบราบมากกว่าแบบดิ่งทรัพยากรของแต่ละองค์กรไม่เท่ากันแต่ทรัพยากรมากแค่ไหนก็สู้การมีลูกน้องที่ยอม “สู้ตายค่ะ” ไม่ได้
หวังว่าบทความเรื่องเคียงบ่าเคียงไหล่ลูกน้องข้างต้นจะให้แง่คิดที่เป็นประโยชน์ทั้งสำหรับผู้ที่มีลูกน้องและผู้ที่เป็นลูกน้องเองนะ