อิฐ 2 ก้อน...

มีพระอยู่องค์หนึ่งท่านอยู่ที่วัดแร้นแค้นมากๆๆ

ท่านต้องสร้างวัดเอง จึงเริ่มก่อกำแพง

ทั้งๆ ที่ท่านไม่เคยทำเลยในชีวิต

การก่อกำแพงที่คุณมองว่า แค่เอาอิฐวางเอาปูนใส่นั้น

แท้จริงแล้ว มันยากนะ เพราะว่าจะทำยังไงให้มันตรงเท่ากันหมด

พอพระท่านก่อกำแพงเสร็จ ท่านเห๊นว่า

ตรงกลางของกำแพง มีอิฐอยู่ 2 ก้อนที่มันไม่ตรง

มันนูนออกมาจากอิฐก้อนอื่น ครั้นจะรื้อก็ไม่ได้

เพราะค่าใช้จ่ายมันแพง ทุกครั้งที่ญาติโยมมาที่วัด

อาตมาจะรู้สึกอับอาย มากเวลามีคนจ้องไปที่อิฐสองก้อนนั้น

จนกระทั่งวันนึง มีผู้ชายแก่คนนึงมาที่วัด แล้วมองไปที่กำแพงอันนี้

ชายแก่พูดว่า..กำแพงนี้สวยดี

อาตมาถามเค้าด้วยความตกใจว่า ลืมใส่แว่นมาเปล่า

คุณไม่เห๊นหรอว่ามันมีอิฐสองก้อนที่วางไม่ดีจนกำแพงนี้ดูไม่ดี

คำพูดที่ชายแก่ตอบอาตมามานั้น ได้เปลี่ยนแปลงทัศนคติทั้งหมดของอาตมา

ชายแก่บอกว่า...ใช่


ผมเห็นอิฐที่วางไม่ดีสองก้อนนั้น แต่ผมก็เห๊นด้วย

ว่ามีอิฐอีก 998 ก้อนก่อไว้ได้อย่างสวยงาม เป็นระเบียบ

อาตมาถึงกับอึ้งทีเดียว นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายๆ ปี

ที่อาตมามองไม่เห๊นอิฐก้อนอื่นๆ บนกำแพงนอกเหนือจากสองก้อนที่เป็นปัญหา

ตาของอาตมามืดบอดต่อสิ่งอื่นทั้งหมด

เดี๋ยวนี้เมื่ออาตมามองเห็นอิฐดีๆ แล้ว

กำแพงนี้สำหรับอาตมาก็ไม่น่าเกลียดอีกต่อไป

คนเราซักกี่คนที่ตัดสัมพันธ์กะเพื่อน พี่ น้อง

เพียงเพราะเขาเพ่งมองแต่..อิฐที่ไม่ดีสองก้อนนั้น

ที่อยู่ในตัวคนอื่น ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริง มีทั้งอิฐที่ดี

และอิฐที่ดีจนไม่มีที่ติ เพียงแต่เรามองไม่เห๊นมันเท่านั้น

แทนที่จะเห็นสิ่งดีๆ ที่มีอยู่ สายตาของเรากลับเพ่งมอง

จดจ่อเฉพาะสิ่งที่ผิดพลาด มันน่าเศร้าจริงๆ ที่หลายครั้ง

หลายหนเราได้ลงมือทำลาย กำแพงที่ดีลงไปจริงๆ